System punktowy allegro

Ilość gwiazdek jest ograniczona do czterech, żeby nie zajmować za dużo miejsca na ekranie i ułatwić ogarnięcie wzrokiem ilości, na którą patrzymy – 4 fioletowe gwiazdki łatwiej odróżnimy od 4 pomarańczowych niż 40 od 50.

Gwiazdki same w sobie pozwalają uszeregować użytkowników według zaufania (zadowolenia innych) oraz wprowadzają element rywalizacji. Motywują do bycia solidnym sprzedawcą lub kupującym. Oczywiście nikt nie kupuje ani nie sprzedaje z myślą o gwiazdkach, ale mimo wszystko działają one na nasza podświadomość.

Ale skąd te grupy? Allegro mogło przecież wprowadzić system sześcio-gwiazdkowy. I wiadomo czy ktoś jest rzetelny i mało miejsca by zajmowały. Tutaj na scenę wkracza pewien model mentalny, który możemy nazwać dążeniem do skompletowania kolekcji. Im mniej elementów brakuje do skompletowania tym bardziej dążymy do ich zdobycia. Innymi słowy im bliżej celu jesteśmy, tym bardziej do niego chcemy dotrzeć.

Gdyby allegro wprowadziło tylko sześć gwiazdek, przedziały punktowe byłyby bardzo obszerna, a zdobywanie kolejnych poziomów trwałoby znacznie dłużej. Również zdobycie pierwszej gwiazdki zajmowałoby więcej czasu.

Warto więc grupować nagrody za osiągnięcia tak, aby dobywanie kolejnych poziomów było dla użytkownika prostsze. (Nie można tylko zapominać o czytelności takiego systemu.)

Do tego wszystkie dochodzi również ciekawy aspekt skalowalności i konsekwencji. Liczba użytkowników systematycznie rośnie, a punkty zdobywane przez starych użytkowników przekraczają kolejne pułapy. Dzięki takiemu systemowi łatwo jest dodać kolejną grupę gwiazdek bez konieczności ingerowania w przedziały punkowe i bez tracenia czytelności.

PS. Nie pracuję w allegro, więc nie znam prawdziwych motywów jakimi się kierowano projektując ten system punkowy, ale nawet jeżeli zamierzenia były inne, to wszystkie powyższe twierdzenia pozostaja prawdziwe i należy tylko pogratulować szóstego zmysłu.

Wszytkie elementy Mockingbird'a

Jestem zagorzałym zwolennikiem jak najszybszego przekuwania pomysłów i interfejsów w natywną dla danej aplikacji rzeczywistość (pewnie za dużo SvN czytam), dlatego większość narzędzi do wireframeów i prototypowania uważam za konsumentów czasu. Od reguł są jednak wyjątki.

Mockingbird (gomockingbird.com) to prosta, przejrzysta i szybka aplikacja webowa do tworzenia makiet interface‘ów (tytułowych międzymordzi) napisana w Cappuccino (frameworku, którego rozwój z ciekawością śledzę).

Podstawowe zalety Mockingbirda to:

• nie potrzeba nic instalować, bo działa w przeglądarce
• mnogość elementów UI, które są do tego proste w użyciu
• inteligentne przyciąganie elementów w trakcie przeciągania i skalowania
• możliwość tworzenia kilku stron, zmiany ich hierarchii oraz wzajemnego linkowania
• eksport do PNG i PDF
• możliwość współpracy (nie trzeba też wysyłać zipa z folderami i tłumaczyć klientowi, co trzeba zrobić, żeby działało)

Zapewne użytkownicy kombajnów do projektowania makiet potraktują Mockingbirda jak notatnik w porównaniu do Worda, jednak strony lepiej kodować w tym pierwszym edytorze tekstu, pomimo swojej prostoty.

Że się tak wyrażę: Łukasz lubi to!

Nasze poczciwe stronki WWW jeszcze na dobre nie wkroczyły do świata mobilnego, a tymczasem – niejako ukradkiem – nowy świat rośnie w siłę, i to w najmniej dla nas spodziewanym miejscu. Dodatkowo, ten nowy wymiar jest zupełnie inny niż ten, w którym królują małe ekrany i dotykowe szybki. W tym nowym świecie nie ma nawet myszy. W tym nowym świecie jest najpotężniejsze, najbardziej prestiżowe urządzenie wskazujące… pilot. Taki z guzikami, bez katapulty.

Tak. Internet w telewizorze, to już prawie standard. Telegazety istnieją od zawsze, ale będą musiały ustąpić. W tym roku w modelach praktycznie wszystkich największych producentów pojawi się Google TV, Yahoo! Connected TV lub MSN TV. W ten sposób nasze telewizory będą miały permanentny dostęp do internetu, jednak na różnych zasadach. Yahoo dostarcza Widgety, czyli aplikacje dedykowane, które można rozpowszechniać poprzez ich platformę. Microsoft dostarcza zarówno aplikacje dedykowane, jak i przeglądarkę. Google TV robi trochę więcej i poza dedykowanymi aplikacjami dodaje Chrome – flagową przeglądarkę w wersji 5.0. Czas zacząć projektować strony i doświadczenia z myślą o nowym medium.

Co prawda Internet pojawiał się w telewizorach już wcześniej, ale zwykle za sprawą dedykowanych aplikacji. Chrome w telewizorze, to gwarancja, że z każdej kanapy trafimy na każdą stronę.

Świat telewizora jest zupełnie inny niż ten na ekranie laptopa. W zasadzie bliżej mają realia laptopów do mobilnego Internetu niż do wielkich ekranów z salonu. Oto kilka zasadniczych różnic:

• z telewizora częściej korzystamy w grupach, a więc należy myśleć zarówno o grupowym doświadzeniu, jak i pamiętać, że nasz użytkownik może nie chcieć pokazywać wszystkiego innym (np. informacje profilowe),
• z komputerów i komórek korzystamy w pracy, w domu i w drodze, ale z telewizora zawsze w wolnym czasie, siedząc wygodnie, często robiąc też coś innego,
• telewizja, to głównie obraz, a węc teksty trzeba ograniczać jeszcze bardziej niż na stronach – te które zostają muszą być jeszcze lepsze niż dotychczas (żadne lorem ipsum w trakcie projektowania nie da rady),
• obrazom w salonie towarzyszy również dźwięk, a to co irytujące na laptopie i telefonie może okazać się koniecznością w TV,
• komórki trzymamy w dłoni, komputer na wyciągnięcie ręki, a pilot nie ma kabelka o określonej długości,
• kilkanaście przycisków nie może precyzją konkurować z palcami ani kursorem na uwięzi,
• przewijanie się raczej nie sprawdzi,
• kontrast jest kluczem,
• hover znów nabiera znaczenia (czyli w komórkach go nie ma, na laptopie się przydaje, ale dla wskaźnika poruszanego strzałkami jest nieodzowny),
• są określone standardy wielkości obrazu i nie jest ich dużo,
• telewizja, to kolorowy świat, a czarne i białe zawsze już zostanie w tyle (i to nie kwestia estetyki ani klimatu, tylko wymaganie technologiczne),
• i jeszcze wiele innych.

Powodzenia.

Jakiś czas temu zaciekawiły mnie webhaki (webhook, czyli taki HTTP callback), które w swojej prostocie są genialna i bardzo przydatne, a pozwalają na przesyłanie między stronami (aplikacjami) informacji – pozornie nic to odkrywczego, jednak ważny jest tutaj sposób w jaki się to odbywa.

Zapewne teraz pojawią się głosy, że wiele rozwiązań tego typu już istnieje. Mamy przecież RSSy i Atomy. Syndykacja ma jednak swoje minusy. Wymaga aktywności od zarówno nadawcy informacji, jak i odbiorcy. Kiedy subskrybujemy kanał RSS, nasz czytnik musi sprawdzać, czy wydawca kanału nie opublikował czegoś nowego.

Webhaki wymagają aktywności tylko od jednej strony (oczywiście obie muszą być wcześniej skonfigurowane). W dużym uproszczeniu webhaki działają tak:

1. Serwer publikujący hak informujemy o URLu, na który ma wysłać powiadomienie (zwykle POSTem).
2. Kiedy serwer ma coś do powiedzenia wysyła na wskazany URL dane.
3. Nasza aplikacja odbiera POSTa i robi, z tak otrzymanymi informacjami, co chce.

I co w tym rewolucyjnego w porównaniu do wspomnianych mechanizmów syndykacji? Webhaki działają w czasie rzeczywistym, czyli mogą publikować informacje w momencie, kiedy coś się dzieje. Najfajniejsze w całym pomyśle jest to, że nawet nie potrzebujemy do tego specyfikacji, bo wszystko może opierać się o koncepcję RESTa.

Webhaki są już używane przez wiele aplikacji i stron:

• Pub/Sub (publish/subscribe), reprezentowany przez pubsubhubbub (wbrew pozorom nie jest to zlepek przypadkowych liter!)
• Git i BitBucket przesyłają informacje o commitach i zmianach w repo
• WordPress rozsyła informacje (które można sobie skonfigurować wedle woli) kiedy publikujemy posta, komentarz lub stronę
• Shopify wysyła XMLa z informacją o nowym zamówieniu
• PayPal używa webhaków, co prawda pod nazwą IPN, do informowania o zamówieniach

Webhaki są na tyle prostym rozwiązaniem, że niektórym trudno docenić potencjał jaki w takim zaczepianiu się stron istnieje. W dużym uproszczeniu, zaadaptowane w aplikacjach pozwalają na wymianę interakcji i danych pomiędzy aplikacjami.

Steve Jobs opublikował notatkę, która jest chyba najczęściej czytaną notatką na świecie (gdzie świat definiowany jest przez ludzi, którzy robią stronki i resztę jabłkocholików). Thoughts on Flash tłumaczy dlaczego na platformach mobilnych Apple nie ma miejsca dla Flasha. Główne argumenty przeciw Flashowi, to w skrócie:

1. Flash nie jest platformą otwartą (jest dla wszystkich dostępny, ale nie otwarty).
2. To nie prawda, że większość treści wideo bez Flasha nie jest dostępnych, bo większość wideo jest obsługiwana przez kodek H.264, który można wyświetlać dzięki HTML5.
3. Niezawodność, bezpieczeństwo i osiągi nie są mocnymi stronami Flasha.
4. Flash (poprzez programowe, a nie sprzętowe obsługiwanie wideo) skraca czas pracy baterii o połowę – z 10 do 5 godzin.
5. Ogromna większość treści Flashowych jest uzależniona od zdarzeń rollover (kursor myszki przejeżdża nad elementami strony), które w urządzeniach dotykowych nie są zaimplementowane.
6. Flash byłby pośrednikiem pomiędzy deweloperami aplikacji, a platformą (Apple), a jako technologia wieloplatformowa nie ma na celu szybkiego wprowadzania innowacyjności, ale dostarczanie takich samych wrażeń na wszystkich platformach. Apple stawia na innowacyjność i jest samodzielną platformą, dla której może wdrażać nowe rozwiązania bardzo szybko i chce, aby deweloperzy mogli z nich od razu korzystać

Oczywiście Apple dba o swoje interesy, ale moim zdaniem są to bardzo sensowne argumenty, które dodatkowo pokazują, że środowisko deweloperów również dla Apple się liczy. Sam wydźwięk tej notatki jest taki, jakby starszy brak publicznie dyscyplinował swojego młodszego, porywczego, ale niedorosłego brata.

Flash ma swoje zastosowania, ale czasy, kiedy miał monopol na dostarczeni wideo w sieci minął. I dobrze.

PS. To ciekawe, że tak ważny artykuł prezentowany jest w tak prostej formie. Czytelność jest tu kluczem.

Takie małe wtrącenie na początek: będąc fanem Firefoxa, używając do zwykłego przeglądania sieci Chroma i codziennie drocząc się z IE (szczególnie z dwoma starszymi z trojga braci), uważam, że Mircosoft ma prawo dostarczać, na swoim systemie, oprogramowanie wedle woli i zgodnie z własnymi motywami – ważne, aby to oprogramowanie było bezpieczne i sprawne, skoro użytkownicy za system płacą. Konkluzja: to głupia dyrektywa (czy tam rezolucja).

Zastanawia mnie jednak kilka innych rzeczy, a w szczególności parę problemów, które w przyjętym rozwiązaniu widzę.

Na początek, czy KE wie, że większość użytkowników nie widzi różnicy pomiędzy przeglądarką a wyszukiwarką? Czy ktoś zastanowił się, co zrobi użytkownik, który stając przed wyborem przeglądarki, nie będzie mógł znaleźć Google ani Yahoo!? Na szczęście dla Google, znak towarowy Chrome zawiera w sobie również Google (co może drastycznie zwiększyć udział Google w rynku).

Jak będą działały automatyczne aktualizacje? Nie wyobrażam sobie, aby Microsoft chciał odpowiadać za produkty innych firm. IE może i łata powoli, ale przynajmniej to robi, a jak użytkownik bez praw administracyjnych zainstaluje Firefoxa, to może nie mieć możliwości zaktualizować go do kolejnej wersji (co może być gorsze dla wszystkich niż używanie IE7).

Skoro przeglądarki, które pojawią się na ekranie są dobierane losowo, a obecnie jest ich dwanaście, to może okazać się, że w widocznej piątce nie będzie IE, Firefoxa, Chrome, Opery ani nawet Safari. Co wybierzemy wtedy? Kto wybiera tych dwanaście przeglądarek? Jakie są kryteria dostania się na tą ekskluzywną listę?

Co się stanie z użytkownikami, którzy w puli pięciu przeglądarek nie dostaną IE i wybiorą np. Chrome, chociaż nigdy wcześniej nie korzystali z niczego poza IE? Dla osób nie znających się na rzeczy, może to skutkować swego rodzaju embargo na internet.

Kolejna sprawa, to dobór tekstów prezentujący przeglądarki. Kto je pisze? Po pierwszych screenach, to wydaje mi się, że sam Microsoft.

Chrome jest szybki i nowy, Firefoxa priorytetem jest bezpieczeństwo, Safari jest najbardziej innowacyjne, Opera jest najpotężniejsza, ale Internet Explorer jest najpowszechniej używaną przeglądarką na świecie. Kłania się psychologia. Co zrobi większość osób, która nie umie dokonać wyboru, bo nie zna się na temacie? Zrobi to co reszta, wybierze IE. Tylko po co w takim razie to okienko, skoro świadomi użytkownicy i bez takich zabiegów sięgają po inne przeglądarki.

KE trochę rozminęła się z rzeczywistości i meritum sprawy. IE nie jest zły, bo jest od Microsoftu. IE było złe, bo nie podążało za standardami, nie było aktualizowane wystarczająco często, a Microsoft zaczął traktować swoją przeglądarkę jak świętą krowę. Robi placka na środku drogi? Trudno jest w końcu święta. Microsoft został już solidarnie ukarany za braki w IE przez świadomą część Internautów. Może wystarczyło zadbać o tych mniej świadomych, zmuszając Microsoft, do większych starań?

Microsoft produkował rozwiązania desktopowe i do niedawna nie brał udziały w wyścigu o użytkowników internetu, jednak to się zmieniło. Teraz, kiedy i Microsoft produkuje oprogramowanie internetowe, potrzebuje, aby IE był zdolny radzić sobie w świecie interaktywnym. IE musi być w stanie sprostać wyzwaniom zaawansowanych aplikacji internetowych, a to oznacza, że IE musi być dobre.

Dziś zarezerwowałem sobie bilety na pewne wydarzenie, a w ramach potwierdzenia otrzymałem maila z moimi danymi oraz taką informację:

Forma zapłaty:
platność i odbiór w Punkcie Informacji Miejskiej przy ulicy św. Jana 2

Po odbiór biletów prosimy zgłaszać się najwcześniej po upływie

jednego dnia roboczego od momentu złożenia zamówienia.
Rezerwacja jest ważna 5 dni od momentu wprowadzenia biletów do
sprzedaży. Po ich odbiór prosimy zgłaszać się dopiero po otrzymaniu
e-maila z informacjami na temat terminu ich dostarczenia do punktu
dystrybucji.

Nie po to rezerwuję bilet przez ineternet, żeby musieć się zastanawiać, czy wrowadzenie biletów do sprzedaży, jest tożsame z ich dostarczeniem do punktu dystrybucji, czy ten drugi email, to powie mi, że już mam iść po bilety, czy poda datę kiedy iść będę miał? Niby taka prosta informacja, a wymagają ode mnie zastanawiania się nad procesem odbioru biletów.

Osobiście wolałbym otrzymać coś takiego:

Wybrałeś płatność przy odbiorze biletów.

Bilety można odbierać w Punkcie Informacji Miejskiej (ul. św. Jana 2) w ciągu 5 dni od rozpoczęcia ich sprzedaży. O terminie rozpoczęcia sprzedaży poinformujemy Cię e-mailem.

Nie rozumiem po co informacja, że bilety można odbierać dopiero jeden dzień po złożeniu zamówienia, skoro nie jest pewne, że już wtedy bilety będą do odebrania. Taka informacja mogłaby się znaleźć w drugim mailu, jeżeli w momencie składania zamówienia bilety można już odbierać. W innym wypadku druga wiadomość może podawać datę, kiedy bilety trafią do sprzedaży i do kiedy należy je odebrać.

Takie drobne rzeczy budują zadowolenie, albo raczej zapobiegają irytacji klientów.

Twitter informuje, że padł ofiarą ataku typu DoS (denial of service), polegającego na tym, że komputery pod kontrolą hakerów przeciążają serwery atakowanego portalu.

Użytkownicy Twittera nie mogli się więc na bieżąco informować o planach obiadowych, miejscach pobytu, pogodzie, czy o tym, że ich ulubiony portal padł.

Ja wiem, że nie wszyscy muszą wiedzieć do czego Twitter może służyć, ale można było się od sarkazmu powstrzymać. Może bym nawet przeszedł obok tej krótkiej informacji bez emocji, jednak ogólnie całkowita wartość dla czytelników jest znikoma. Gdzie wytłumaczenie czym jest DoS? Informacja, że to przeciążenie serwera niewiele mówi. Gdzie informacje ile trwały problemy, co mogło być ich powodem? W zasadzie można by ograniczyć ten wpis to pogrubionego abstraktu. Za takie rzeczy nikt nie powinien płacić. Już nawet nie wspomnę, że jak się okazało nie był to typowy atak DoS wymierzony w portale, ale w pojedynczego użytkownika.

Przy okazji niedawno przeczytanego artykułu doszedłem do wniosku, że niektóre rankingi są bez sensu. Kiedy czytam porównanie pięciu rzeczy, które różnią się od siebie znacząco, a na koniec otrzymuję ranking, z którego wynika, że 3 na 5 produktów dostało 4/5, jeden dostał 3,5/5, a najlepszy 4,5/5, to i tak nie wiem co wybrać. Po co robić ranking? Lepiej by było napisać, że wszystkie oceniane produkty są porównywalne, a o wyborze powinny decydować dodatkowe (zależne od gusta) przymioty. Niby taki ranking mówi, że coś jest gorsze, ale czy takie 0,5 naprawdę robi różnicę? Jeżeli wybór wydaje się kontrowersyjny, to znaczy, że jest mocno związany z subiektywnymi ocenami, a co za tym idzie ranking można sobie odpuścić. Prawdopodobnie został też przeprowadzony bez merytoryznych podstaw do oceny.

Oczywiście takie podejście ma sens tylko dla jednorazowo przewrowadzanego rankingu w obrębie określonej i skończonej grupy przedmiotów (usług, itp.), który nie będzie w przyszłości poszerzany.

Wydaje mi się też, że najlepszy produkt powinien być bliżej końca skali niż najgorszy (chyba, że faktycznie odbiera od reszty).

Myślę, że mogę pokusić się o stwierdzenie, że znakomita większość osób, które są zaangażowane w tworzenie strony internetowej traktuje osoby mające IE6 jako osobniki o wątpliwym ilorazie inteligencji, dla których nie warto tworzyć oprogramowania, a już na pewno nie opłaca się spędzać kilkadziesiąt godzin i stosu pieniędzy na doprowadzanie ich przeglądarki do porządku w świecie pełnym AJAXa, efektów z JS, nowych standardów i szybkich komputerów.

Artykuł opublikowany na blogu Digga wymaga weryfikacji takiego punktu widzenia. Wiele w nim infromacji i statystyk o przeglądarkach, które Digga renderują, ale mnie najbardziej zaciekawiło pytanie Używasz IE6. Dlaczego? (wyniki poniżej).

Z prostych obliczeń wychodzi, że 76% osób, które IE6 mają, nie mogą zmienić przeglądarki, bo ogranicza ich sprzęt, system albo warunki i ograniczenia stanowiska pracy, czyli w większości administratorzy, którzy pracownikom nie zainstalowali jeszcze najnowszej wersji przeglądarki.

Pozostałe 24%, to albo osoby, które nic nie wiedzą o bezpieczeństwie w internecie, albo z internetu korzystają bardzo rzadko (inaczej nie potrafię wytłumaczyć preferencji w stronę przeglądarki, która jest wolna, nie pozwala przeglądać w kartach, ma mnóstwo luk bezpieczeństwa i żadnych udogodnień).

Teraz czas na przesłanie. Trzy-czwarte ludzi, to nie idioci, tylko ofiary czyjegoś lenistwa. Okazuje się zatem, że dostarczanie stron internetowych, które wyzywają użytkowników IE6 lub serwują im strony kompletnie nieczytelne to błąd.

Czas zastanowić się, co robić dla tych ludzi. Myślę, że pora skończyć z tworzeniem stron, które na wszystkich przeglądarkach wyglądaja tak samo. 76% osób z IE6 zdaje sobie sprawę z zacofania ich przeglądarki, więc można im dostarczyć treści, które będą czytelne, które powiedzą im, że w domu mogą liczyć na więcej, że się o nich pamięta, ale pieniądze wcześniej wydawane na robienie wszystkiego pixel perfect zostały zainwestowane lepiej, a wykorzystają te udogodnienia w domu lub na prywatnym komputerze.

W miejscu pracy (szczególnie w dużych korporacjach, gdzie nawet ikonka kosza ma kolory jak logo firmy, dla której się pracuje) jest biurko, komputer, a na jego dysku oprogramowanie. Zwykle ogranicza się ono, do tego, co danemu pracownikowi potrzebne. Znakomita większość osób nie zainstaluje sobie niczego bez wiedzy, chęci i dobroci administratora – czyli nie zainstaluje sobie niczego, nigdy. Do niedawna jednym z takich programów była przeglądarka. Obecnie, obok systemów operacyjnych i oprogramowania mamy też trzecią kategorię aplikacji, czyli właśnie przeglądarki, które są już nie tylko programem, tak samo jak komórka, nie jest tylko telefonem. Mając przeglądarkę można się obejść bez jakiegokolwiek oprogramowania na komputerze! Dlatego nie można społeczeństwa informacyjnego skazywać na domyślnie obrane przeglądanie sieci, bo przeglądarka stała się czymś tak samo osobistym jak komórka, kalendarz w torebce czy mp3 player.

Dodatkowa nauka z wspomnianego na początku artykułu, to fakt, że jedynie niewielki procen użytkowników IE6 wchodzi w interakcję z Diggiem. Obecnie te osoby jedynie konsumują treść – nie tworzą, nie modyfikuję i nie dodają nic nowego.

Dla IE6 należy nadal dostarczać treści. Funkcjonalności i kompletną otoczkę wizualną można ograniczać, do minimum zapewniającego czytelność.